Ang pagtuon at pagpapahinga ay parehong bahagi ng trabaho.
Maraming lugar sa mundo kung saan ka maaaring mag-pokus. Ngunit, kung mananatili kang tensyonado nang matagal, hindi ka makakagawa ng mahusay na trabaho o pag-aaral.
Magtimpla ng isang tasa ng kape. Tumingin sa labas ng bintana. Makipagkuwentuhan sandali. Dahil sa mga sandaling iyon, muling makakapokus. Sa salit-salitang pagtuon at pagpapahinga, maaaring lumitaw ang mga ideyang hindi naisip kanina. Kaya kapwa namin pinahahalagahan ang dalawa.
Kaya, malaya rin ang paglipat ng upuan, at hindi namin ipinagbabawal ang pagbabasa, pakikipagkwentuhan, o kahit kaunting pagkatulog. Maaari ring gawin ang mga tawag sa telepono matapos magtakda ng lugar. Patuloy kaming nag-iisip ng linya na nagpapanatili ng katahimikan at hindi nakakabigat.
Kapag umalis ang isang customer na may dalang kahit isa sa mga pakiramdam na ito—“Nakausad ang trabaho ko ngayon,” “Natapos ko ang report,” “Naayos ko ang aking mga iniisip,” o “Nakapagpahinga ako nang kaunti”—naniniwala kaming nagampanan ng lugar na ito ang papel nito.
Bahagyang mas positibo kaysa kahapon. Naniniwala akong ang pag-iipon ng ganitong mga bagay ay magpapabago sa paraan ng paggamit natin ng oras.